BLOG Marjolein | I am here

I am here

I am here, I am here

I’ve already seen the bottom, so there’s nothing tot fear

Know that I’ll be ready when the devil is near…

(Pink-I am here)

Marjolein Carpe Diem

Mijn naam is Marjolein. En ik, ik ben er nog. Ik had geluk. Geluk ja, het is geen keuze namelijk. En ook geen gevecht of strijd. Je hebt geluk…of niet. Ben ik dan ook gelukkig? Beetje bij beetje komt dat gevoel met momenten weer voorbij. En dat is fijn, heel fijn. Ik leef.  Er zijn mensen waarbij het allemaal nog veel erger is, of was. Maar dit is míjn verhaal, mijn eigen ‘hel’.

Mei 2017, bult in mijn nek. Relatie in pauzestand, even een tijdje uit elkaar. Niet voor het eerst overigens. Maar nu kwam alles tegelijk.

Op advies van mijn vader na een week ‘even naar de huisarts’. Het begin van mijn achtbaan. Van een nekecho en pijnlijke punctie naar uiteindelijk een operatie. Stap voor stap, zoals de arts die de echo deed mij adviseerde. Ik noemde de bult sarcastisch ‘Timmie de Tumor’, niet beseffende dat dat in de buurt van de waarheid kwam.

27 juni 2017. Diagnose: Hodgkin 2a.

34 jaar oud. Stiefmoeder van een meisje van 11. Een relatie met een man die regelmatig twijfelt of hij wel met mij verder wil. Een grote wens om zelf moeder te worden. Nog allerlei hardloopwensen. Een baan in de Geestelijke Gezondheidszorg. Wekelijkse oppasdag bij mijn 2 nichtjes. En ineens stond mijn leven stil. Voor zover er nog iets zeker was voor de diagnose was alle zekerheid nu helemaal verdwenen.

En dan? Zo snel mogelijk aan de chemo en daarna bestraling. Hoe, wat, wie, waar, wanneer, waarom dan? En dan doe ik wat mij helpt wanneer ik de controle dreig te verliezen: ik neem de controle daar waar dat nog wel kan. Word ik kaal ja? Hup, haar korter laten knippen (dan is de overgang wat minder groot) en pruik kopen. Reserveren? Nee, gewoon kopen, nu, dan hebben we dat vast gehad en hoef ik daar straks niets meer mee. Doe al die speciale shampoos er ook maar bij, je weet maar nooit of het helpt.

Stoppen met roken? Ok, check. Natuurlijk deed ik dat, ik ga toch niet roken wanneer ik kanker heb? Vroeger dacht ik: “Ach, ik rook, nou en? Ik kan morgen ook onder een auto komen.” Drie dagen voor de eerste chemo rookte ik mijn laatste sigaret. Want de ‘auto’ bleek er ineens te zijn, in de vorm van kanker. Die dag van mijn laatste sigaret liep ik ook mijn laatste hardloopevenement voor de behandelingen (hoe tegenstrijdig roken en sporten ook zijn, I know). 10 kilometer was het plan, bij 5 kilometer ben ik uitgestapt. Maar het was ok, met deze reden kon ik dat accepteren. Het was de eerste keer dat ik bij een hardloopevenement uit moest stappen, hopelijk ook de laatste. De overige geplande evenementen van 2017 heb ik afgezegd.

Marjolein loopt de 10 van Noordwijk

En nu, ruim een jaar later, ga ik revanche nemen! Ik ga ‘m weer doen, de 10 van Noordwijk. Op 15 juli zal ik daar starten en 10 kilometer later finishen. Mijn lichaam voelt nog beschadigd door alle behandelingen, maar langzaam aan bouw ik het hardlopen weer op. Nog trager dan voorheen, dat wel, maar ik ga weer vooruit.

Het is eng, want kan ik dat al wel, deze afstand tijdens een evenement? Finish ik wel binnen de gestelde tijdslimiet? Maar ik moet, ik zal, dit is wat ik doe.

Tijdens mijn ziekteperiode ben ik blijven hardlopen voor zover dat ging. Toen dat in de chemoperiode echt even niet meer ging was er nog zwemmen. Hardlopen hield en houdt mij overeind. Ik kan vallen, moe zijn, geblesseerd raken, een hoofd hebben dat gaat hangen, het kan vriezen het kan dooien… maar uiteindelijk zal ik altijd over de finish komen. Al moet ik kruipen…

Op 15 juli 2018 liep Marjolein de 10 van Noordwijk en dat deed ze super! Wat een enorme ervaring en wat een prestaties! We zijn enorm trots:) 

| Marjolein kreeg juni 2017 op 34 jarige leeftijd de diagnose hodgkin 2a. Regelmatig blogt ze voor Stichting Jongeren en Kanker over haar leven en ervaringen met kanker en hoe haar passie voor hardlopen haar helpt in het herstel |